Fragment uit Hoe overleef ik met/zonder vrienden?
De verrassing
Jonas de Leeuw
Aan: Jonas de Leeuw
Van: Rosa van Dijk
Datum: zondag 21 juni 18.36
Onderwerp: Mail aan ukkepukkie
Lieve beste vriendin!
Nee, nee, ik ben je niet vergeten! Ik had het zó druk de laatste tijd!
Waar heeft ze het dan in hemelsnaam zo druk mee, vraag jij je natuurlijk af. Nou: met uitgaan, eindeloze fotosessies, interviews, naar de schoonheidssalon, naar de kapper, etentjes met filmsterren, de paparazzi ontwijken, tripjes naar Parijs, Londen, New York en niet te vergeten: shoppen! Daarnaast heb ik natuurlijk een uitermate intensief Liefdesleven. Dat kost ook sloten tijd.
Not dus. Ik heb twee weken op mijn kamer zitten zwoegen en heb Neuz al een hele poos niet gezien,
behalve via de webcam. Ik heb de mijne uitgezet, als voorzorgsmaatregel. Als hij me nu zou zien, zou hij er gillend vandoor gaan. Ik zie eruit als een verschrompeld, bleek aardappeltje, met blauwgroene uitlopers, een beetje beschimmeld en gedeukt en ik plak vast aan mijn stoel. Zo nu en dan komen er wat onbegrijpelijke woorden uit mijn mond. ‘De vierkantbwlahblortel van hutsefluts, je suis une vieille carotte, tu es un petit pois avec une grande derrière.’
Maar... mijn proefwerkweek zit erop! Ik ben klaar! Jippie! Ik heb het weer overleefd! Vrijdag m’n laatste beproeving gehad: Frans luistertoets. ‘Oui, oui, je comprends er compleet niets van, monsieur. Vous êtes très pipi!’
Maar het is zo goed als zeker dat ik over ga. Ik sta voor alles voldoende. Gek idee, hè, nog een jaartje en dan zit de middelbare school erop. Voor mij dan, jij moet er nog twee, ukkepukkie, omdat je op het vwo zit. Kan ik jou straks survivaltips geven: hoe overleef ik mijn eindexamen?
Neuz heeft zijn eindexamen al achter de rug, hij krijgt morgen de uitslag. Hij is stikzenuwwappig, want hij staat voor twee vakken onvoldoende. Maar hij haalt het vast wel. Dat moet gewoon. En dan... komt hij in Amsterdam wonen!!! Eindelijk! Ik verheug me er zo op. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik dan gewoon naar hem toe kan fietsen, of misschien wel lopen, in plaats van tweeënhalf uur in de trein! Ik fantaseer er elke dag over, hoe het zal zijn als hij hier woont. Dat we samen een kamer gaan zoeken en die heel gezellig inrichten, boodschappen doen, dat we samen koken, op de bank zitten tv te kijken, kindertjes krijgen, poepbroeken verschonen... Haha, nee hoor, grapje. Over Romantiek
gesproken: mijn moeder en meneer Rosetti zijn héél erg verliefd. Mijn moeder loopt de hele dag als een halvegare te grijnzen en ze huppelt door het huis. Hij kookt zeven-gangenmaaltijden voor haar, zingt complete opera’s en ons huis puilt uit van de bloemen. Appie is heel gek op hem, en Rosetti (hé, rijmt op spaghetti!) probeert hem Italiaanse woordjes te leren!
Ze zijn echt een gek setje, Rosetti zo’n klein, dik drummeltje met een circusdirecteurensnor en mijn fluffie moeder die op haar pumps een meter boven hem uitsteekt. Van de buitenkant passen ze helemaal niet bij elkaar, maar volgens mijn moeder gaat het daar niet om (zie Apenbil en Hangbuikzwijn). Het gaat om de binnenkant!
Nou, ik weet toch niet of ik verliefd op Neuz geworden zou zijn als hij een monsterlijk gedrocht was geweest, bezaaid met wratten, met haren uit zijn oren, walmende oksels en rotte tanden.
Ik vind het aan de ene kant heel fijn voor mama dat ze weer gelukkig is. Aan de andere kant vind ik het doodeng. Ze loopt altijd zó hard van stapel. Dadelijk gaat het weer mis en dan wordt ze depressief, net zoals de vorige keer met Apenbil. Dat vond ik echt verschrikkelijk.
Wat ik ook naar vind is dat mama helemaal niet veel dingen meer met mij doet. Ze doet nu alles samen met hem.
Hoe gezellig en grappig meneer Rosetti ook is, ik ben allergisch voor stiefvaders, zoals je weet. Ze willen altijd alles veranderen. Ik wil niet dat er iets verandert, we hebben het net zo fijn zo met z’n drietjes. Vanavond gaan we bij hem eten. Ik zou eigenlijk samen met Noa naar Carmen gaan, om een film te kijken, maar mama
wilde per se dat ik met haar meeging. Ik vraag me af waarom.
Soms ben ik echt jaloers op jou, Joons, jij hebt tenminste normale ouders die al eeuwen getrouwd zijn, je hebt nooit ruzie met ze en ze doen geen rare dingen. Hier is er altijd wel iets aan de hand. Nou ja, je verveelt je nooit in Rosaland.
Noa, Car, Joy en ik gaan morgen vieren dat we klaar zijn met school. We hebben nog wel wat onzindingen, maar daar gaat niemand meer naartoe. We gaan picknicken in het park! Sas gaat ook mee, met haar baby’tje. Kun je je dat voorstellen?
Ze is ongeveer even oud als wij en ze heeft al een kindje van een jaar!
Ze is dol op Jade en ze doet erg haar best om een goede moeder te zijn. Alleen is ze zo’n sloddervos, joh! Dat was ze vroeger al. Wij hebben al twee keer bij haar opgeruimd en gepoetst, maar het helpt niet veel! Je struikelt er nog steeds over de kakkerlakken. Brr! Dat ze het daar uithoudt. Maar ja, als je heel weinig geld hebt, heb je niet veel keus.
Nou, ik ga stoppen, mijn moeder roept dat we naar Spaghetti gaan. Eén voordeel: hij kan lekker koken. En als wij bij hem eten maakt hij altijd iets vegetarisch. Dat vind ik aardig van hem.
Schrijf je gauw hoe het met jou is? Heb je veel contact met Granito? Nog liefdesgedichten geschreven? En ben je op school nou al uit de kast? Ga je over? Wat gaan jullie in de vakantie doen? Kom je naar Amsterdam? Dan kunnen we iets leuks doen samen!
Dag Joonselientje!
Veel smikkelige smakseltjes van je Rozie!
Rosa’s moeder slaat de laatste akkoorden aan op de vleugel.
‘Fantastico, amore mio! Dat was prachtig!’
Rosa’s moeder staat glimlachend op en strijkt haar witte zomerjurk glad. Rosetti drukt een kus op allebei haar handen en omhelst haar.
‘Getver!’ zegt Rosa met een vies gezicht. ‘Willen jullie alsjeblieft niet zo klef doen als ik erbij ben?’
Lachend loopt meneer Rosetti naar de koelkast in de open keuken. ‘Dat is niet klef, dat is amore, Rosita! En nu is het tijd voor de spumante!’
‘Amore, me hoela,’ mompelt Rosa.
Meneer Rosetti ontkurkt met een zwierig gebaar een fles champagne. Op het aanrecht staan drie glazen klaar. Hij schenkt ze vol en geeft er een aan Rosa. Verbaasd pakt ze het aan.
‘Sinds wanneer mag ik alcohol drinken?’
‘Omdat het een bijzondere dag is vandaag! Alsjeblieft, carissima,’ zegt meneer Rosetti, en hij geeft Rosa’s moeder een glas en een kus op haar mond. Rosa kijkt snel de andere kant op.
Meneer Rosetti slaat zijn arm om het middel van Rosa’s moeder. ‘Kom, mia bella, ik heb de tafel op het terras gedekt. Het is een heerlijke avond. Mangiare!’
‘Pagettie, Appie wil pagettie!’ roept Abeltje enthousiast.
‘Goed zo, Appie!’ zegt meneer Rosetti. ‘Mangiare betekent “eten”. Dat heb jij goed verstaan!’
Het terras van meneer Rosetti’s appartement is niet groot, maar heel mooi. Er staan bloeiende planten in potten en een druif groeit weelderig langs de balustrade. Er branden olielampen en de ronde tafel is feestelijk
gedekt. In het midden staat een vaas met dieprode pioenrozen.
‘Is er iets te vieren of zo?’ vraagt Rosa.
‘Dat heb je goed geraden!’ Rosetti heft zijn glas met een brede glimlach.
‘Wat dan? Dat mijn proefwerkweek voorbij is?’
‘Dat ook, dat ook! Maar er is nog meer! We hebben een verrassing. Una grande sorpresa!’
‘Een verrassing?’
Rosetti klinkt zijn glas met dat van Rosa en van haar moeder. ‘Salute, engeltjes! Op onze toekomst!’
Van schrik laat Rosa bijna haar glas vallen.
‘Hoezo? Welke toekomst? Van wie?’
‘We hebben je iets te vertellen, Roos,’ zegt haar moeder stralend.
Rosa’s maag maakt een salto. ‘O nee, toch niet weer een bejaarden-liefdesbaby, hè?’
‘Nee, nee, tesoruccio, dat niet, alhoewel... een schattig klein bambinootje.’ Meneer Rosetti draait glimlachend aan zijn krulsnor en kijkt Rosa’s moeder verliefd aan.
‘Wat dan?’ roept Rosa uit. ‘Mam, je gaat toch niet trouwen?’
Rosa’s moeder schudt lachend haar hoofd. ‘Nee, rustig maar, Roos, dat is het niet. Je mag nog één keer raden.’
‘Gaan jullie samenwonen?’
‘Nee, dat ook niet.’ Rosa’s moeder heft haar glas en zegt stralend: ‘We gaan samenwerken!’
