Dong-kadong! Dong-kadong! Sidi schiet wakker. De trom, de grote trom! Het klinkt als een hartslag. Laag-kadong, diep-kadong, traag-kadong... Sidi duwt de deur van de hut open. Het is donker buiten, aardedonker. Maar bij het vuur ziet hij een schim. Wie is dat? denkt Sidi. Het lijkt Dudu Addi! Dudu Addi's armen zwaaien hoog op. Zijn handen hameren op het vel. Links-kadong, rechts-kadong. ta-ka-dong-dong-dong-dong-dong... Sidi voelt het geluid in zijn borst. In zijn buik.
'Het ritmische taalgebruik en de cadans van de korte zinnen maken dat het boek leest als een muziekstuk.
De meesterdrummer heeft de meesterschrijver gevonden. Het levensritme zit in het vel van de drummer en de hartslag wordt hierdoor gedicteerd. De parallellen tussen de handelwijze van de drummer en de schrijvers versterken elkaar. Ook de illustraties van Philip Hopman, die voor dit boek apart op reis ging, zijn van een opmerkelijke schoonheid en passen perfect in het verhaal.' - Juryrapport Gouden Griffel 2004
