Els Pelgrom

Els Pelgrom (Arnhem, 1934) verbleef tijdens de hongerwinter van 1944 – 1945 op een boerderij op de Veluwe. Later schreef ze een boek over deze ervaring: De kinderen van het Achtste Woud. Na de middelbare school volgde ze een opleiding als onderwijzeres in Amsterdam, maar omdat ze liever verhalen vertelde dan les gaf, heeft ze niet lang voor de klas gestaan. Ze kreeg drie kinderen en heeft onder meer in de openbare bibliotheek gewerkt. In 1985 verhuisde Els Pelgrom naar Spanje en tegenwoordig woont ze in Portugal.

In 1962 verscheen haar eerste kinderboek Het geheimzinnige bos. Haar tweede boek, De kinderen van het Achtste Woud, werd bekroond met de Gouden Griffel. In totaal ontving ze drie Gouden Griffels, twee Zilveren Griffels en vele andere onderscheidingen, waaronder de belangrijke Deutsche Jugendliteraturpreis. Haar beroemdste boek is wel Kleine Sofie en Lange Wapper, dat in 1985 een Gouden Griffel won en in 1998 voor het toneel bewerkt werd. In 1994 ontving ze de Theo Thijssenprijs voor haar hele oeuvre.

De kinderboeken van Els Pelgrom worden bijna altijd verteld vanuit het perspectief van een kind dat 'mislukt', ontheemd of bedreigd is, of op een of andere manier de werkelijkheid probeert te ontvluchten door middel van fantasie. Haar verhalen laten dan ook altijd de spanning tussen de werkelijkheid en de verbeelding zien. Ze zijn over het algemeen in weinig woorden geschreven, en toch veelzeggend doordat Els Pelgrom met veel gevoel voor kleine dingen schrijft. Zelf zegt ze hierover: 'Soms ben ik ervan overtuigd dat ik precies weet wat een ander denkt; dat ik dat woordelijk hoor. Ik geloof in bijna voortdurende telepathie, maar niet met iedereen. De personages praten in mijn hoofd, daar hoef ik niets voor te doen.'